Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

Καλοκαίρι

Μ' αρέσει ο ήχος από τα μαχαιροπίρουνα στα καλοκαιρινά μπαλκόνια.
Μ'αρέσουν οι ομιλίες και ο μπερδεμένος ήχος των τηλεοράσεων.
Με γαληνεύουν οι ιστορίες των άλλων. Να τις βλέπω σχεδόν κρυφά από απέναντι, να τις ακούω σαν από ράδιο.
Μ' αρέσουν τα φώτα στις αυλές τα καλοκαίρια, οι μισάνοιχτες εξώπορτες , τα γέλια και οι φωνές από τις πλατείες.
Είναι αυτή η άγνοια με την αθωότητα συνάμα που με καθηλώνει.
Περισσότερο όμως τα λευκά φώτα στις βεράντες... Αυτό το λα μινόρε που σου φέρνουν στ'αυτιά. Αυτό μ'αρέσει.
Κι ας είναι μόνο ένα ακόμη καλοκαίρι.




Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

Προχώρα!

Άσε τους άλλους μάτια μου να κόβουν και να χτυπούν.
Τους τυφλούς, τους άθεους , τους λειψούς μην τους φοβάσαι.
Τα εγκλήματα πάντα διαπράττονται με χαμόγελο σε σπίτια όμορφα.
Άσε τους άλλους μάτια μου να δείχνουν και να θορυβούν.
Να ουρλιάζουν για τα ξένα και να σιωπούν για τα οικεία.
Τους ακίνητους μην τους τρομάζεις. Οι ρίζες τους τρέφονται με χώμα.
Άσε τους κοιμισμένους ήσυχους, η επανάληψη τους σώζει.
Ίδιες μέρες, ίδιες ώρες, ίδια λόγια, ίδιες ιστορίες.
Εσύ , έχεις μικροσκοπικούς γίγαντες στο πλάι σου και αυτό θα σε λυτρώνει.
Εσύ είδες, εσύ άκουσες, εσύ άντεξες.
Εσύ έκανες τον πόνο θάρρος και την προδοσία δύναμη.
Για αυτό σου λέω.. προχώρα!

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Το παράθυρο

Αν κοιτάξεις προσεκτικά από το παράθυρο θα το δεις. Είναι μια μικρή πόλη, όση χίλια βήματα. Με δυο χρώματα μόνο, πράσινο και γαλάζιο. Με κατοίκους μικροσκοπικούς σαν από παραμύθι.
Αν εστιάσεις το βλέμμα σου λίγο παραπάνω σίγουρα θα το δεις.
Είναι μια στάλα ορφανή. Χαμένη καιρό από την μπόρα της, μα στάλα περήφανη, αρνούμενη να αφήσει το σκοπό της.
Αν στρέψεις λίγο παραπέρα το κεφάλι σου , δε μπορεί, θα το δεις.
Είναι μια φόρα ασήκωτη, βαριά και μπερδεμένη. Στέκει ανάμεσα στα θαύματα με φρύδι σηκωμένο.
Μην φυσάς.. Μην τρέχεις.. Μην μετράς..
Βιασύνη έχουν μόνο οι αργοπορημένοι.
Και συ πάντα έφτανες νωρίς!

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Μετεξετεστέα

Μπορώ να σου μάθω εγώ να μετράς.
Να βάζεις στη σειρά τα " πάντα " και τα " ποτέ " και να μετράς ανάποδα. Να τα κομματιάζεις και να τα ξαναβάζεις σε σειρά ανάλογα πως σε βολεύει.
Μπορώ να σου δείξω εγώ τα χρώματα. Να αραδειάζεις κόκκινο στο πάτωμα και άμα ξεραθεί να το σκεπάζεις με μπλε. Όπως σε βολεύει.
Μπορώ να σου διδάξω εγώ τα σχήματα.
Να πλάθεις τετράγωνα όταν αγαπάς και να τα ξεχειλώνεις σε κύκλους όταν ξεχνάς.
Όπως σε βολεύει.
Μπορώ να σου μιλήσω εγώ για τη ζωή.
Για ψέμματα που μοιράζονται ανεύθυνα, για αλήθειες που σκίζουν, για ιστορίες που επαναλαμβάνονται.
Για την τιμή της αγάπης και την προδοσία του αίματος.
Μόνο τη θεωρία κατέχω όμως. Στην πράξη έμεινα μετεξετεστέα.

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Μην τα χαλάς τα παραμύθια

Να μην τα χαλάς τα παραμύθια. Έχουν φτιαχτεί για κάποιο λόγο.
 Έχουν δοθεί με όση χρυσόσκονη τούς πρέπει.
Μην τα ξεκουρδίζεις με τη μίζερη λογική σου, μην τα στριμώχνεις σε κανονικότητες.
Να μην τα χαλάς τα παραμύθια.
Φωτίζουν και τα πιο σκοτεινά μυαλά.
Σκορπάνε σπάταλα χαρά.
Δεν γράφτηκαν για όσους πιστεύουν μόνο, μα κυρίως για όσους δεν καταδέχτηκαν ούτε μισό.
Κυρίως για αυτούς.
Να μην τα χαλάς τα παραμύθια.
Τα έστειλε ο Θεός σε αυτούς που δεν προσευχήθηκαν για ένα.
Τα έκρυψε σε δρόμους, στίχους, ανάσες και μάτια.
Τα χάρισε σκοπίμως.
Να μην τα χαλάς τα παραμύθια.
Δημιουργήθηκαν για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνούν οι μεγάλοι.
Είναι για να μεγαλώνουν τα μάτια και να μικραίνουν τα αυτιά.
Είναι για να γεμίζει το στέρνο και να ξεκουράζονται οι ώμοι.
Μην τα χαλάς τα παραμύθια.
Στ' αλήθεια συνέβησαν.

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Μέση

Όταν θα ψάχνεις για εμένα, κοίτα χαμηλά κάτω από τη σκόνη.
Όταν θα φωνάζεις το όνομα μου, σήκωσε το βλέμμα ψηλά, πάνω από τη βροχή.
Θα είμαι πάντα ανάμεσα στο "αν" και το "θα" .
Θα είμαι πάντα η λέξη που φοβάσαι, ο ήχος που αγαπάς και η μυρωδιά που σε θυμώνει.
Θα αποτελώ τη μέση. Ούτε την ανέμελη αρχή, ούτε το περήφανο τέλος.
Μόνο την ασύγκριτη, σημαίνουσα, καθοριστική μέση.
Όταν θα ψάχνεις για εμένα , τραγούδα τον ανίκητο σκοπό.
Όταν θα ρωτήσεις για εμένα, βάλε "πώς" αντί για "πού".
Θα είμαι το σπίτι που δεν χώρεσες, τα γράμματα που δεν συλλάβισες, το ταξίδι που δεν ζήτησες.
Όταν ψάξεις για εμένα, κοίτα εσένα.

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Τζόγος

Έλα να βγάλουμε τους πόνους μας στο τραπέζι. Να τζογαρουμε το άχτι μας και να ξημερωθουμε.
Έλα να σκύψουμε πάνω από τα ανοιχτά στόματα με ρίσκο την παράνοια.
Εγώ θα ποντάρω στην καρδιά, ρίξε εσύ στα μπαστούνια. Κι άστα να λογαριαστουν μοναχά τους.
Γι αυτό δεν γεννήθηκαν; αυτό δεν κάναν πάντα;
Θα γείρω πίσω τάχα μου με άγνοια κινδύνου και συ θα καγχασεις από την απόλυτη αίσθηση κυριαρχίας.
Έλα να αναμετρηθούμε διαλέγοντας χρώμα και στρατόπεδο.
Θέλω να παραδωσω κάθε ταραγμένη φλέβα, να διώξω όλες τις κομμένες ανάσες.
Θα βάλω ενέχυρο τα νιάτα μου. Τζάμπα τα φύλαγα τόσα χρόνια.
Ζαριά και τέλος.
Ο πιο απελπισμένος κερδίζει.